Er zit een aap in mijn kamer

bang in het donkerMijn dochtertje durft niet meer naar bed, vooral niet als het donker is. Ze heeft laatst gedroomd dat er een aap in haar kamer zat. “Hij mag mij niet bijten” zei ze angstig. De nacht erna werd ze gillend wakker en zei dat haar kamer bewoog. Nu is het elke avond drama. “Het donker haalt de trap weg.” “Ik heb flitsen in mijn bed.” “Ik wil niet in het water vallen.” Het raam moet dicht, de nachtlamp moet aan, de grote lamp liefst ook, de deur moet open, we zingen nog een liedje, maar het is niet genoeg. En ik krijg het idee niet uit haar hoofd. Er zit een aap in haar kamer. Of iets anders griezeligs. En mama moet blijven. Stelt ze zich nu aan? Hoe moet ik omgaan met deze bizarre angsten?

Wat is normaal gedrag?

Alle kinderen zijn wel eens bang. Dat hoort bij hun ontwikkeling. Een baby of jong kind moet nog leren dat je altijd weer terug komt. Mijn dochtertje is ruim twee jaar en kan ik uitleggen dat ik er zo weer ben. Dat lijkt ze aan te kunnen, maar hoe zit dat met die aap? Of andere niet te verklaren angsten?

Angst waarschuwt voor gevaar. Een kind moet nog leren wat gevaar is. Ik merk dat ik er vanuit ga dat mijn kinderen weten hoe eenvoudige dingen werken. Toch gilt mijn oudste bij het verwijderen van een pleister, want dan komt er héél véél bloed uit. Tsja, en wat als je dan leegloopt? Dat moet inderdaad een griezelige gedachte zijn. Daar zou ik ook bang van worden. Nu leg ik rustig uit wat er gebeurt als we die pleister eraf halen en laat hem het zelf doen en ervaren.

Je hoort ook wel eens verhalen van kinderen die van slag raken omdat ze je horen zeggen dat “het huis op zijn kop staat”. Het zal maar zo zijn! Kinderen nemen dat heel letterlijk. Wij moeten onze kinderen aan de hand nemen in al die dingen die voor ons zo eenvoudig zijn, maar voor hen zo nieuw en onbegrijpelijk. Ik ben nog zoekende hoe ik dat het beste kan doen. Soms werkt mijn aanpak, soms ook niet. Ik ben benieuwd hoe jij ermee omgaat!

Fantasiewereld

Terug naar die aap. Mijn dochtertje is geen aansteller, zo ken ik haar niet. Blijkbaar ontwikkelt ze haar fantasie in deze fase van haar leven. Ze bedenkt de gekste dingen. Ze legt grappige verbanden van dingen die we zeggen of doen en er zit altijd een kern van waarheid in. Ze legt dus ook verbanden die haar angst aanjagen. Eigenlijk best logisch. Die fantasie is ook heel gaaf. Daardoor is ze waarschijnlijk ook in staat om vadertje-en-moedertje te spelen met haar oudere broer, of zich voor te doen als poppenmoeder (en dan ben ik de oma).

Je hoeft niet bang te zijn

Ik zeg nu niet meer dat ze niet bang mag zijn of zich aanstelt. Ik ga mee in haar fantasie en probeer haar gerust te stellen op haar niveau. Dat de aap in de dierentuin slaapt. Dat de vlinder niet door het dichte raam kan. Dat het donker hetzelfde is als het licht, maar dan is het lampje uit. Dat de flitsen in je bed geen pijn doen. Ik blijf niet bij haar, dan zit ik no time in een patroon waar ik weer vanaf moet zien te komen. Ik zou willen dat er altijd iemand bij haar blijft, dat ze zich altijd veilig voelt. Elke avond zing ik haar het liedje uit mijn eigen kindertijd: “Je hoeft niet bang te zijn, al gaan de lichten uit. God is er en hij blijft, als jij je ogen sluit.”

Terwijl ik de trap af loop, hoor ik een zacht stemmetje zingen: “Je hoeft niet bang te zijn, je hoeft niet bang te zijn.” Ik glimlach. Mijn dochter wordt een echte held.

 

Foto: firehawk77 @ freeimages.com

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Reacties

  1. Kim

    Hoi,
    ik heb je blog gevonden :)
    Leuk om je belevenissen als mams te lezen, herkenbaar zeg!
    Mijn dochter (2,5jr) heeft ook last gehad van ”angsten in haar slaapkamer”. Wij hebben alle mogelijke spullen die enige schimmen of schaduwen kunnen geven vanuit haar perspectief liggend in haar bedje uit haar kamertje verwijderd :) en nu heeft ze s ‘nachts een lampje aan.. (zo’n schaapje die als het nacht is zijn oogjes dicht heeft en als het tijd is om op te staan weer open gaan.) Sinds ze dat lampje heeft, wordt ze niet meer angstig wakker en horen we haar ook niet meer over ‘enge dingen’ . Dus een lampje kan misschien voor jouw dochter ook uitkomst geven..
    groetjes,

  2. Henny

    Ken je het boek De magische wereld van het kind, van Selma Freiberg?
    Leuk om te lezen, feest van herkenning. Een erg leuk blog trouwens, complimenten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *