Ik heb mijn baan opgezegd

loesje

Het is echt zo. Ik heb mijn baan opgezegd. Na maanden twijfelen, wikken, wegen, berekenen en proberen rond te komen met weinig geld, hebben we de knoop doorgehakt. In december ga ik met zwangerschapsverlof en daarna kom ik niet meer terug op mijn werk. Vanaf december ben ik officieel thuisblijfmoeder. Slik.

Het was lastig om het op mijn werk te vertellen. Ik werk er pas sinds half april en was al snel zwanger. Okee, dat kan gebeuren en dat weten ze als ze een jonge vrouw aannemen. Dat ik na mijn zwangerschapsverlof niet meer terug zal komen, daar had niemand op gerekend. Ik in elk geval niet. Een goede baan met leuke collega’s opzeggen… Ik lijk wel gek!

Hoe reageerde mijn omgeving?

Eigenlijk had ik veel onbegrip vanuit mijn omgeving verwacht, maar dat viel reuze mee. Mijn baas reageerde vrij rustig en zakelijk. Ze kon het wel begrijpen. Het was nog het meest lastig om het mijn directe communicatiecollega te vertellen. Ze hoopte met mij een stabiele factor bij het team te krijgen, een vaste collega met wie je het werk goed kan verdelen, met wie je kunt sparren en op wie je kunt bouwen. Tijdens een etentje heb ik het haar verteld. Ze reageerde gelukkig heel lief.

In mijn omgeving is vrijwel niemand thuisblijfmoeder. Mijn moeder en schoonmoeder waren wel altijd thuis. En een enkele schoonzus. Verder kende ik niemand die deze keuze heeft gemaakt. Tot ik het in mijn omgeving vertelde! Veel vrouwen om mij heen zijn een periode thuis geweest, soms noodgedwongen en soms bewust. Deze vrouwen reageerden allemaal zo lief en bemoedigend! Ik voelde me begrepen en gesteund. Ik had verwacht dat andere vrouwen zich door mijn keuze schuldig zouden gaan voelen, omdat zij het anders doen. Dat is natuurlijk helemaal niet nodig. Dit is de keuze die ík wilde maken, die past bij ons gezin op dit moment in ons leven.

En nu?

Aan de ene kant is het opzeggen van mijn baan een opluchting. Straks hoef ik minder ballen in de lucht te houden. Dat lijkt me heerlijk! Aan de andere kant schrikt het me af. Ik denk wel dat ik een plan nodig heb om een relaxte thuisblijfmoeder te worden en daar voldoening in te vinden. Iets om de komende tijd over na te denken…

Over minder dan vijf weken ga ik met zwangerschapsverlof. Volgens mij wordt dit een heel goed jaar…

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *