Ik wil een roze onderbroek aan

zindelijk wordenWe hebben het wel eens geprobeerd toen ik hoogzwanger was, haar ‘nog even gauw zindelijk maken’. Mijn dochter was er duidelijk niet klaar voor. In de eerste weken na de geboorte van haar broertje, stond ons hoofd er al helemaal niet naar. Die van haar wel. “Ik moet plassen!” riep ze, vaak terwijl ik aan het voeden was. Ik had er de puf niet voor en zei totaal pedagogisch onverantwoord: “Doe maar in je luier.” Inmiddels is ze steeds stelliger geworden. Ze wil alleen nog maar onderbroeken aan. Roze natuurlijk. We kregen een stapeltje, kochten een stapeltje en vonden een stapeltje ergens achterin de grote kast. En toen begon het feest: dochterlief is bijna 3,5 en heeft zelf besloten zindelijk te worden. Hoera!

Niet meer poepen in de luier

Het begon met dat ze niet meer in haar luier poepte. Ook al had ze er één aan, ze moest en zou naar de wc. Gelukkig, want er is niets ranzigers dan de volle poepluier van een peuter te verschonen. Wat dan zo lekker in alle hoekjes en gaatjes gaat zitten en ruikt alsof een volwassene bezig is geweest. En daar hang je dan met je neus boven, terwijl ze te dol is om stil te liggen. Heb ik genoeg gezegd? Fan-tas-tisch dus toen ze besloot haar grotere behoefte op de wc te doen. Ze is echt een geweldige poeper, als je dat zo zou kunnen zeggen. Ze gaat zitten, plons, en ze is klaar. Je hoeft niet eens weg te lopen. Al moet je je voorstellen dat ze haar handje ophoudt en zegt dat ze even alleen wil zijn. Of ik de deur dicht wil doen.

Op een middag toen ik haar had weten over te halen tot een klein middagslaapje, hoorde ik gerommel boven. Ik dacht dat ze aan het spoken was en ging kijken. Daar zat mijn dochter, zonder luier, op de wc. Ze had zelf haar luier uitgedaan en het krukje dat onder de wastafel staat, gebruikt om zelf op de wc te gaan zitten. Voor het eerst. “Ik moet poepen,” zei ze slaperig. Held.

Kleine meisjes worden groot. Gelukkig, wat dit betreft.

Ik moet plassen!

Het begin is niet zo praktisch, dat herken je vast. Als mijn dochter moest plassen, moest ze NU. En ik was natuurlijk net aan het voeden of een zakelijk telefoontje aan het plegen. Drama als het misgaat, dus reken maar dat deze mama aan kwam snellen als ze riep: “Ik moet plassen!” Regelmatig vond ik een plasje naast de wc, op de bril of gewoon op de grond in de woonkamer.

Ik ben nooit boos geworden. Ergens las ik dat het heel belangrijk is om in deze fase veiligheid te bieden. Ik heb haar geprezen als het goed ging, uitgelegd dat je beter iets eerder kan gaan als het mis ging en verder het allemaal gewoon laten gebeuren. Soms met mijn tanden op elkaar omdat ik weer een niet te verklaren grote plas urine kon opruimen. En maar geruststellen dat het niet erg is. “Kijk, nu is het weer schoon. Niks aan de hand. Ga maar een schone onderbroek pakken boven.” Maar ik vond het bar irritant.

Ook heb ik niet aangedrongen. Dat deed ik vroeger wel bij mijn zoontje. Nog steeds wel eens, bedenk ik me nu. Ha ha! “Hoef je echt niet naar de wc? Je bent zo aan het wiebelen. Niet in je broek plassen hoor!” Misschien ben ik wel wat relaxter geworden. Dus dat soort dingen zeg ik een stuk minder vaak. In no time ging mijn dochter zelf voelen wanneer ze moest. De enige keren dat ze op mijn verzoek gaat, is als we de deur uit gaan. Ik kan niet van haar verwachten dat ze al zo ver vooruit kan ‘voelen’.

Op dit moment gaat het heel goed. Ze gaat redelijk zelfstandig naar de wc. Ze wil zich ook zelf afvegen, doortrekken, enzovoorts. Ik bemoei me er maar zo min mogelijk mee. Daarna haal ik een doekje over de wc-bril, omdat er toch wat naast is gegaan, heeft ze soms toch ook nog een schone onderbroek nodig en zie ik her en der wat drupjes op de grond omdat afvegen nog niet haar beste kant is.

Prinsessengedrag?

Wanneer mijn dochter haar zin niet krijgt, zet ze een keel op. Wanneer ze denkt dat ze haar zin niet zal krijgen ook. Haar broertje die iets afpakt. Als  ze moe is. Ze heeft duizend-en-één redenen om het op een brullen te zetten. Zal wel een fase zijn. Helaas plast ze standaard in haar roze onderbroek wanneer ze moet huilen. Ik vraag me soms af of dat is omdat ze het dan niet meer op kan houden of dat het een afleidingsmanoeuvre is. Wij zijn boos, zij roept standaard: “ik moet plassen”. Het gevolg is dat er op dat moment geen correctie of straf kan plaatsvinden, omdat alles nat is.

Inmiddels ben ik daar zo klaar mee, dat ik haar bijvoorbeeld brullend op de gang zet en wijs naar de wc-deur. “Als je moet plassen, daar is de wc!” Sinds ik dat er standaard bij meld, is het minder geworden. Maar maak haar alsjeblieft niet onverwachts aan het schrikken of aan het huilen. Gegarandeerd dat ik weer kan gaan dweilen en op zoek kan gaan naar mogelijk de laatste roze onderbroek…

En hoe staat het met jouw kind(eren)? Al zindelijk of ben je er ook mee bezig? Hoe pak jij het aan? Ik ben heel benieuwd! (want ik doe ook maar wat)

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Reacties

  1. Jessica

    Grappig, dat in de broek plassen bij heftige emoties deed mijn dochter ook.
    Ik gebruikte dezelfde tactiek als jij, als een consequentie nodig was zette ik haar in de gang naast de wc met de mededeling dat als ze moest plassen ze daar moest zijn.

    En bij mij was mijn zoon eerder zindelijk dan de meiden(2 jaar en 3 maanden) , maar hij heeft een flinke terugval gekregen zodra hij naar school ging.

  2. Mijn zoon is deze zomer een jaar luiervrij. Maar er zijn het afgelopen jaar nog staaaapels doorweekte (onder)broeken in de was verdwenen. Van die ‘Ik stond al in de wc maar er op gaan zitten lukte niet meer’ ongelukjes. Met mijn liefde, verdraagzaamheid en geduld gaat het niet altijd even goed op zulke momenten.
    Ik weet niet of het er aan ligt dat hij een jochie is maar het was wel even wennen na een dochter van wie de ongelukjes op een hand te tellen waren.

  3. Klinkt geweldig gewoon Door blijven gaan! M’n beide jongens waren met net 2 jaar zindelijk. .. En wat je schrijft heerlijk, maar tegelijk ook onhandig als je weggaat. .. Nu 5 en 7 is Day totaal geen issue meer ;)… En anders bomen genoeg. .. weer zo’n voordeel van jongens ;)

  4. Maartje

    Heel herkenbaar! Wij zitten in dezelfde fase, maar ja, onze meiden zijn natuurlijk ook vrijwel exact even oud. Blijkbaar is dit er een goede leeftijd voor! :-)
    Overigens draagt onze dochter pas sinds een week (overdag) helemaal geen luier meer. Daarvoor was ze wisselend geïnteresseerd, maar nu gaat het verrassend goed. Ik vind het zelf nog wel moeilijk om te bepalen of ik haar wel of niet moet stimuleren om naar de wc te gaan als ze al een tijd niet is geweest, ook in verband met datzelfde drama als het toch misgaat, maar ik merk nu dat ik het al wat meer op z’n beloop laat. Hoe dan ook, we zijn langzaam op weg naar een luiervrij bestaan. Hoera!

    • Elkedagmama.nl

      Een luiervrij bestaan, heerlijk. Ik realiseer me ineens wat een geld dat zal schelen! Joepie!
      En dat drama… misschien is dat gewoon ook een leermoment voor haar: oorzaak-gevolg, als ik in mijn broek plas voel ik me heel vervelend en is het niet meer zo gezellig. Misschien het maar gewoon laten bestaan? (binnen jouw grenzen natuurlijk) Hopelijk lukt het je om je niet van je stuk te laten brengen door zo’n drama. Ze zal het zelf ook vervelend vinden. Maar ja… dit soort situaties vragen ook gewoon om tijd en vooral geduld. En welke mama heeft dat nou altijd? ;-)
      Succes!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *