Mama Challenge #4: negatief gedrag doorbreken

positief opvoedenPositief opvoeden klinkt leuk, maar valt soms niet mee. Op dit moment moeten wij vooral het negatieve gedrag van onze 5-jarige zoon doorbreken. Het is lastig om positief tegen je kind te doen wanneer hij vooral negatief gedrag vertoont. En dat doet hij. Schreeuwen, schelden, fysieke agressie, flauw doen en etteren. Negatieve aandacht vragen, zo ver was ik wel. Maar hoe kom ik op het punt dat ik weer lief kan doen en hem positief kan bevestigen als hij me daar eigenlijk de kans niet voor geeft?

Lees mee over onze afgelopen week, waarin we onze eerste stappen hebben gezet in het doorbreken van dit negatieve gedrag!

Loslaten

Mijn man werkt onregelmatig en had een late dienst. Dat betekent dat het volledige spitsuur voor mama is. Daar zag ik best wel tegenop. Mijn zoon was wat druk toen hij uit school kwam. Dan sta ik al op scherp. Na de thee-met-fruit-en-daarna-iets-lekkers, ons vaste ritueel in de middag, ging hij buiten spelen met zijn zusje van 3. Het drukke gedrag werd baldadigheid en af en toe haalde hij agressief uit naar zijn zusje. Ik stond voor het raam te kijken en kreeg er buikpijn van. Hoe moet ik hier nou op reageren zonder in die neerwaartse spiraal te komen die de rest van onze dag verziekt?

Hij maakte vuurwerk, zei hij, door stokken in de lucht te gooien en erbij te schreeuwen. Zijn zusje vond het prachtig en zag niet dat een stok rakelings langs haar hoofd schoot. Ik probeerde de situatie positief te benaderen. Ik riep ‘oh’ en ‘ah’ bij elke explosie en klapte enthousiast in mijn handen. Toegegeven, het moest uit mijn tenen komen. Toen ik om oliebollen vroeg, want dat hoort tenslotte bij vuurwerk, begon zijn gezicht te stralen. Het spel werd liever en leuker en verplaatste zich vervolgens naar zolder. Ik was onder de indruk. Zonder ruzie of andere ellende speelden mijn Jip en Janneke tot we gingen eten. Ik bevestigde hen positief en beloofde een speciaal toetje. Toen ik later ontdekte dat de oudste tijdens hun spel in zijn broek had geplast en gauw zijn kleding had verwisseld, heb ik dat maar zo gelaten. Zijn broek hing netjes over de rand van de wasmand, wat wil je als moeder nog meer?

’s Avonds is het nog steeds moeilijk in slaap komen voor deze twee leukerds. Zijn zusje slaapt ’s middags nog (mag ik ook even bijkomen) dus die bruist ’s avonds van de energie. Op een avond moest ik, na enkele waarschuwingen, toch echt mijn jongste telg gaan voeden en loslaten wat er boven gebeurde. Toen de grote broer kwam vertellen dat het behang er boven af was getrokken, stuurde ik hem terug naar bed en maakte ‘rustig’ de voeding af. Het voelde voor mij als een hele prestatie om ze gewoon maar even te laten begaan. Ik ben daarna alsnog erg boos geworden. Ik heb er gemengde gevoelens over. Ik wil niet dat ze bang zijn voor mij of mijn boosheid, die er op zo’n moment echt wel uit knalt, maar ik voel me soms zo machteloos. Ik wil gewoon dat ze naar me luisteren!

Vasthouden

Waar de dag normaal pas om half acht begint, was het afgelopen week een keer om kwart voor zes raak. Dollen. Zoonlief werd met matras en al naar de babykamer verhuisd, na meerdere waarschuwingen door zijn vader. Ik had er net een nachtvoeding op zitten dus snakte naar mijn slaap. Het werd weer stil, gelukkig. Niet lang daarna mochten de kinderen vast naar beneden. Wij lagen uitgeteld en eigenlijk nog steeds pissig in bed. We bespraken hoe we anders met hen om zouden moeten gaan. Dat wij de sleutel zijn, dat we hen meer hun gang moeten laten gaan, dat wij voor verzoening moeten zorgen als het niet lekker gaat en dat ze altijd opnieuw mogen beginnen… Toen ik beneden kwam, was de piano inclusief kruk versierd met rode permanent marker. Die stift mag hij niet aankomen en dat wist hij. Ik verloor accuut mijn geduld en goede voornemens en joeg de dader naar zijn kamer. Hij vond me stom, rot en zei dat hij me haatte. Ik begon de dag huilend aan het ontbijt. Ja sorry, die hormonen maken het niet leuker en ook niet makkelijker.

Toen hij even later excuses kwam aanbieden op aandringen van zijn vader, trok ik hem tegen me aan. Ik voelde hoe zeer hij behoefte had aan die nabijheid, die hij uit zichzelf niet kon opbrengen. Mijn hart ontdooide. Hij heeft me zo hard nodig en snakt er net zo goed naar dat het goed gaat tussen ons. Vasthouden, dat is wat me te doen staat. We hebben afgesproken dat we allebei op elk moment ‘knuffeltijd!’ mogen roepen. Vervolgens vallen we elkaar in de armen. Lekker gek. Zo creëren we samen op een leuke manier een moment van nabijheid.

Bevestigen

De oudste gaat normaal op maandag naar de BSO, maar niet in de vakanties. Zijn jongere zusje kan dan nog wel bij het kinderdagverblijf terecht. Een ideale dag om mijn aandacht wat meer op mijn zoon te richten. Ik had behoefte aan zelf wat schoonmaken in huis, iets dat sinds het einde van mijn zwangerschap vooral door anderen is gedaan. Ja sorry, de hormonen waren even naar mijn hoofd gestegen! De badkamer kreeg een flinke beurt. Voor mij is dat echt even mijn hoofd leegmaken, even alleen zijn. Toch vroeg ik mijn zoon om me te helpen. Juichend kwam hij meedoen, maar ik had natuurlijk geen fluit aan hem. Irritant was ook dat hij niet afmaakte waar hij aan begon. Toen zijn voet in het emmertje met schoon water belandde, had ik het bijna gehad. “Als je niet meer wilt schoonmaken, hoeft dat niet hoor. Je hebt me al fantastisch geholpen!” zei ik vriendelijk. Trots en blij vertrok hij weer naar beneden. Met zijn schoonmaakdiploma, zei hij zelf, waar hij er al meer van had dan ik. Natuurlijk! Je bent geweldig! Slik. Je moet niet te veel erkenning willen als moeder…

En toen zorgde zoonlief ervoor dat de wc verstopt raakte. Drie keer. Door heel, heel veel wc-papier te gebruiken. Papa zou een schoonmaakdiploma moeten krijgen: hand in een vuilniszak en graaien maar. Brr. Ik denk dat hij er de vierde keer niet meer mee wegkomt als het aan zijn vader ligt… We zijn niet erg boos geworden, maar hebben hem laten zien wat er gebeurt als je teveel wc-papier gebruikt. Ik denk dat hij wel graag experimenteert met dingen. Dat is eigenlijk best cool en kan hem goed van pas komen in het leven. Als we er nou rustig op kunnen reageren en de praktische gevolgen niet te zwaar opnemen…

Toen de kinderen ’s avonds weer aan het spoken waren, ben ik rustig naar binnen gegaan, heb het licht aangedaan, ze ingestopt en gezegd dat ze nu echt moesten gaan slapen. Ik zei het niet vriendelijk hoor, dat kreeg ik niet meer voor elkaar, maar ik was voor de verandering heel rustig. Ik leer het wel!

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Reacties

  1. Wat goed! Ik vind het ook vaak moeilijk om rustig en kalm te blijven. Voelt als een mooi succesje als het is gelukt en de kinderen er positief op reageren. Ouderschap blijft een uitdaging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *