Over stromen van liefde

over stromen van liefdeVandaag deed ik eindelijk weer eens een poging tot een broodnodig middagdutje. Even plat, mijn ogen dicht en niks hoeven. Maar toen belde de juf. Dat mijn zoon kattenkwaad had uitgehaald. Of ik even naar school kon komen. Nog voordat mijn man naar adem kon happen (zijn jeugd kwam even terug denk ik) zat ik al op de fiets naar school…

We wonen gelukkig dichtbij school. En ik werk gelukkig niet meer op dinsdag, en ook niet op een andere dag. Toen de juf zei dat zoonlief er zelf ook wel om moest huilen, wilde ik niets liever dan bij hem zijn. Hoe zou hij zich nu voelen? Waarom deed hij zoiets?

Zelf ervaren

Wat was er gebeurd? Hij had de afvoer van de wasbak in de wc-ruimte op school verstopt met papieren handdoekjes. Toen heeft hij de kranen keihard opengedraaid om te kijken wat er zou gebeuren. Het kind is net zijn vader. Hij wil alles uitproberen en zelf ervaren. Elke avond weer zijn kindervingers tegen de hete pan of ovenschaal. “Doet heus geen zeer hoor” is steevast zijn antwoord op mijn ingehouden adem. Klimmen op de prullenbak en vervolgens op het dunne randje dat je nauwelijks een vensterbank kunt noemen. Staat-ie daar hoor, met zijn neus tegen het raam en zijn handjes om de kozijnen geklemd. Kijken van welke traptrede je kunt springen (zonder je been te breken). Hele rollen wc-papier door het toilet spoelen. Gewoon, om te kijken wat er gebeurt…

zelf ervarenZelf de consequenties dragen

Op school trof ik mijn eerstgeborene aan in de wc-ruimte. Hij was zelf de consequenties aan het dragen gelukkig. Tien punten voor de juf! Met zijn voetjes in het water, zijn broekspijpen opgerold en met een dweil in zijn handen. Schaamte. Verdriet. Opgelucht om me te zien. Ik heb hem aangekeken en niks gezegd. Moest ik dan boos worden? Ik voelde me niet boos. Ik heb mijn schoenen en sokken uitgedaan en mijn broekspijpen ook opgerold. Samen dweilen. Een nieuwe ervaring.

Nieuwsgierige kinderen uit groep 1 en 2 kwamen om het hoekje kijken en voorzagen de situatie van het nodige commentaar. Ik heb de deur maar dichtgedaan. Zo konden we rustig praten over wat er was gebeurd. Hij had de gevolgen niet bedacht, dat de hele wc-ruimte blank zou staan bijvoorbeeld. Hij vond het nu niet leuk meer, nee. Wat lag er veel water! We vonden een manier om snel samen te werken. Hij legde de handdoeken in het water, ik wrong ze uit boven de bak. Dat ging razendsnel. Nog geen half uur later kon ik hem mee naar huis nemen, inclusief een halve wasmachine aan handdoeken.

Thuis gaf ik hem limonade en wat lekkers en heb hem vooral gadegeslagen. Zijn tranen zaten hoog. Hij leek ook bang te zijn voor straf. Ik zei dat ik het ook even niet wist. Hij was eerlijk geweest toen de juf vroeg of hij het had gedaan en hij heeft eerlijk verteld aan mij hoe het zo ver was gekomen. Hij durfde zelfs te vertellen wat hij er leuk aan vond. Oeps. Ik ben blij dat ik niet boos ben geworden. Hij voelde zich duidelijk veilig om open te zijn. En dat vindt hij soms wel eens lastig.

Toen moest hij zelf de was naar boven sjouwen. Best een klus voor zo’n zesjarige boef. Alles in de wasmachine. Na een tijdje alles er weer uit en in de droger. En ’s avonds voor het slapen gaan zat hij beneden de was te vouwen. Voor de juf. Om te laten zien dat het hem echt speet.

over stromen van liefdeEen leerzame ervaring

Vandaag was een leerzame ervaring voor mijn zoon. Maar ook voor mij. Wat was het goed en fijn om écht contact met hem te hebben en letterlijk naast hem te kunnen staan (leve het thuisblijfmoederschap) in de situatie die hij doormaakte. De juf vertelde later dat ze had voorgesteld: “Misschien moeten we je moeder maar bellen?” Hij had bijna huilend gezegd dat ze dat moest doen. Alsof dan alles goed zou komen.

Helaas ben ik niet zo’n geduldige moeder en zit ik er al snel bovenop. Laatst filmde mijn man ons toen ik met de kinderen bezig was. Ik zag hoe fel ik naar mijn zoon keek toen het even niet zo lekker ging. De laatste tijd oefen ik me in mildheid en vriendelijkheid naar de kinderen toe. Best lastig voor een mama die al gauw in de hoogste versnelling schiet. Maar vandaag ging het goed! Ik bleef rustig en heb hem geconfronteerd met zijn fouten én hem zelf de consequenties laten dragen. Wel bleef ik naast hem staan. Ik heb duidelijk zijn daden afgekeurd, maar ook mijn liefde geuit voor hem en gezegd dat ik blij was dat hij zo eerlijk was geweest. “Waarom?” vroeg hij me. “Omdat jokken het allerstoutste is” heb ik toen maar gezegd. Dan is het vertrouwen weg, de veiligheid. Voor ons allebei. Ik moet er niet aan denken dat hij op een dag iets ergs meemaakt of uithaalt en dat niet met me durft te delen. Omdat ik zo snel in de hoogste versnelling schiet misschien wel. Of omdat ik hem simpelweg niet meer geloof.

Gedreven door mijn geloof in God en mijn liefde voor mijn kinderen zoek ik naar wegen om een betere moeder te worden. Mezelf oefenen in mildheid is daar een onderdeel van en dat vind ik verschrikkelijk lastig. Jezus is daarin voor mij een voorbeeld. Hoe zou Hij met mij omgaan als ik iets doms deed waarvan ik de consequenties niet (of misschien wel) had overzien? Zeker weten dat Hij mild en vriendelijk zou zijn en me zou vergeven. Hij zou me vast geholpen hebben met dweilen. En al pratend me aan het denken hebben gezet. Zodat ik intrinsiek gemotiveerd zou worden om het de volgende keer anders te doen. Dan zou ik weten dat ik altijd om hulp zou mogen vragen en dat Zijn liefde voor mij niet afhankelijk is van mijn daden. Dát wilde ik mijn zoon vandaag meegeven en ik hoop dat het is overgekomen.

En nu wil hij ‘schoonmaakster’ (haha) worden. Want dat vond hij leuk (dat heeft-ie niet van zijn vader hoor), ook al schaamde hij zich omdat ‘iedereen hem zag’. Ik zei dat je je niet hoeft te schamen als je schoonmaakster bent. Dan is iedereen blij dat je komt. Toch?

 

Foto kraan: Macleod @ freeimages.com

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Reacties

  1. Mirjam

    Gaaf geschreven! Wat heb je dit mooi opgelost samen met je zoon! En tja… een hele klus, geduldig zijn, tot 10 tellen, als Jezus zijn in de opvoeding van je kids…! We blijven leren :) Ik ook van jou door deze blog.. thanks!

  2. Daniëlle

    Wat super opgelost samen en mooi beschreven. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Ik hoop dat ik ook zo zal reageren als mijn zoon zoiets doet. Keep up the good work mama!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *