Stoppen met de speen

stoppen met de speenEen half jaar geleden probeerden we onze dochter te verleiden om zonder speen te slapen, maar zonder resultaat. Ze was er nog ontzettend niet aan toe. Vele huilbuien later, ook wanneer de speen niet het onderwerp van de discussie was, besloten we te stoppen met deze strijd. Het voelde niet goed. Enkele weken geleden waagden we het er nog een keer op: onze dochter van ruim 3 jaar moet leren slapen zonder speen.

Zonder speen in de auto

Overdag kreeg onze dochter nooit de speen, alleen als ze ging slapen. Zo ook in de auto, in de hoop dat ze zou gaan slapen en het een rustig ritje werd voor ons. Sinds een half jaar geleden is onze auto speenvrij. Dat was wel even wennen, vooral voor de bestuurder. Het rijdt niet zo lekker met een constant gejammer op de achterbank. Want wees eerlijk: het kijkt toch veel fijner naar buiten met zo’n ding in je mond? Soms huilde ze de hele weg. Niet per se om de speen, maar om alles waar je maar enigszins om zou kunnen jammeren. De auto, je grote broer, ik wil een snoepje, het regent, dat soort dingen. De strijd duurde gelukkig niet lang. Hoewel ze nog lang om de speen bleef vragen. Het was maar een uurtje naar opa en oma, dus dat ene uurtje minderen was ze uiteindelijk wel toe bereid.

Zonder speen in de middag

Sinds een week of twee slaapt ze ook zonder speen tijdens haar middagslaapje. De eerste paar keer vroegen al mijn energie. Ze bleef maar huilen en schreeuwen, nadat we haar grondig hadden voorbereid en mooie stickers als beloning hadden beloofd. Ze vond het ook erg lastig om met haar ‘spookje’ te slapen en de speen te missen. Zoiets als biefstuk zonder peper en zout. Het een kan niet zonder het ander. Daarom mocht ze een andere knuffel in bed nemen. Maar toen moest ze gaan slapen. En dat is natuurlijk lastig…

Ik ben geduldig geweest, heb bij haar gelegen (onmogelijke opgave in een peuterbed!), heb over haar ruggetje gewreven, heb haar gerustgesteld, heb paal en perk gesteld, heb boos gedaan en ben een paar keer weggelopen. Maar ik ging steeds weer terug. Zonder de discussie over de speen aan te gaan. Ik wilde er wel graag voor haar zijn.

Uiteindelijk viel ze die eerste keer in slaap. Huilend werd ze weer wakker. De dag erna was het weer drama, maar minder lang. Ook toen viel ze in slaap en werd ze niet zo lekker wakker. De derde dag begonnen we al terrein te winnen. Dan voel je ook dat je niet meer terug kunt: nu moeten we doorzetten. Ze wist daardoor dat ’s middags slapen met de speen geen optie meer was. We gingen de discussie niet meer aan, maar kwamen wel vaker dan normaal om het hoekje kijken en haar troosten als dat nodig was. Na het slapen mocht ze soms een paar minuten met de speen, dat stelde haar gerust denk ik. En ze had natuurlijk altijd nog het vooruitzicht dat ze de speen wel mocht ‘als het donker was’.

Stickers plakken als beloning werd leuker, want dat ging natuurlijk gepaard met veel positieve aandacht. En steeds weer dat bericht dat je een cadeautje krijgt als het velletje vol is. Na een week vroeg ze nog wel om haar speen, maar ging bij ons antwoord toch maar slapen en werd ook rustig wakker.

Zonder speen in de nacht

Een hele nacht zonder speen, dat is nogal wat. In ruil daarvoor mocht ze twee stickers plakken. Ik had verwacht dat dit stuk het moeilijkst zou zijn, maar dat viel reuze mee. Alleen de eerste avond was er strijd. Misschien hielp het dat ze al gewend was met een andere knuffel te slapen en haar grote broer bij haar op de kamer slaapt. Toch een veilig gevoel. Haar spookje wilde ze nog steeds niets van weten. Die gooide ze ook boos weg als ze moest gaan slapen. Ik kreeg er bijna medelijden mee, met dat spookje dus.

Ik was bang dat ze ’s ochtends wakker zou worden en slaperig op zoek zou gaan naar haar speen. En dan een drama veroorzaken omdat de speen weg is natuurlijk. Maar dat gebeurde niet. En de tweede avond vroeg ze er niet meer naar.

Ze wist dat we de speen op een dag zouden weggooien, dat had ik al aangekondigd. Ze werd daar heel verdrietig van. Ik heb haar beloofd dat zij zelf mocht kiezen wanneer. Zo hield zij de regie… niet echt natuurlijk, want ondertussen lag die speen hoog en droog in de badkamerkast.

Haar broer maakte het laatste stukje afscheid extra makkelijk. Ik had aan hem gevraagd of hij een leuk cadeautje voor zijn zusje wist. Een Barbie, opperde hij. Wat een goed idee! Vervolgens versprak hij zich en kirde zijn zusje van plezier. Dat leek haar wel wat…

Weg met die speen!

stoppen met de speenNa een week helemaal zonder speen te slapen, kwam mijn dochter met de moedige beslissing: “Ik wil de speen in de prullenbak gooien, ik wil niet slapen met de speen. Ook niet in het donker.” Ik stelde voor er nog een paar dagen te wachten. “Mama is ziek en kan dus geen cadeautje voor je kopen.” Daarnaast durfde ik het nog niet aan en wilde ik voor de zekerheid nog heel even wachten. Hoewel… ik zou die speen natuurlijk nooit geven, dan zou elke poging daarna een verloren zaak zijn.

Afgelopen weekend knapte ik op en zodra ik koortsvrij was, fietste ik naar de stad en kocht de liefste Barbie die ik kon vinden. Ver boven ons budget, want 20 euro geven we niet zomaar even uit, maar ik had net wat verkocht via Marktplaats dus het kon. En daarnaast… je eerste Barbie moet wel heel bijzonder zijn, toch?

De speen mocht ze nog één keer in de mond. Toen mocht ze ‘m zelf doorknippen en in de prullenbak gooien. Het leek wel even moeilijk te zijn maar dat was gauw over. Ik ben blij dat we de strijd de eerste keer gestaakt hebben en deze tweede keer juist wel hebben volgehouden. Ze was er nu echt aan toe.

En spookje? Die mag gelukkig weer bij haar in bed.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Reacties

  1. Bij onze oudste was het ook zo’n strijd… Uiteindelijk was ze door omstandigheden al bijna 4 toen ze er mee stopte (zwangerschap van de 2e liep niet zo soepel en eenmaal geboren kwam ze soms wel 6x per nacht, had dus echt geen energie om de ‘strijd’ met oudste over fopspeen aan te gaan…) Ze had h’m ook alleen in bed en wilde daarna het tutdoekje dat eraan zat ook écht niet meer hebben! Nu, anderhalf jaar later hoor je het nog steeds wat aan haar praten. Tweede dochter die er nooit 1 heeft gehad praat veel beter voor haar leeftijd… Jongste (2 maanden) krijgt h’m nu alleen af en toe ’s avonds, ik wil niet weer zo’n ‘fopspeen-verslaving’!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *