Wat ik wil en wat ik doe

samen spelenEen paar weken geleden had ik een gesprek met een lieve vriendin. Zo eentje die werkt, studeert, haar leven op de rit lijkt te hebben en drie schatjes van kinderen heeft die het goed doen op school. Ja, ze werkt. En ik niet, dus ik heb wél alle tijd voor mijn kinderen om ze op te laten groeien en te laten bloeien tot stabiele mensen die genoeg ouderliefde en onverdeelde aandacht hebben ervaren. Ahem. Ik betrap mezelf op dat soort vergelijkende gedachten en daar baal ik van. Het is ook niet eerlijk want ze is een waanzinnig lieve en goede moeder die veel geeft aan haar kinderen. Ik zal je vertellen wat ik mede door dit gesprek met deze vriendin leerde over ouderliefde en onverdeelde aandacht.

Ik voel onvrede over mijzelf als moeder maar kan er de vinger vaak niet opleggen. Het voelt soms alsof er een strijd is tussen wat ik wil en wat ik doe. Die strijd uit zich bij mij dan in verzet. Ik voel dat mijn kinderen aandacht vragen, maar ik denk ‘nu even niet’. Dat zeg ik ook best vaak. Of ik ‘fake’ mijn aandacht. Maar dat voelen ze feilloos aan. Ze gaan daardoor steeds meer aandacht vragen natuurlijk, waardoor mijn verzet groter wordt. Herken je dat? Voor mij is het dat ik de regie mis. Zij bepalen mijn programma en eisen mijn aandacht op. Natuurlijk vind ik dat niet prettig als dat de hele dag door gebeurt. Dan voelt het alsof ik word bepaald en geleefd door mijn omgeving. Misschien kun jij daar goed mee omgaan, maar ik heb er een gruwelijke hekel aan. Mijn reactie: afstand nemen. Ai. En dat is precies wat de kinderen niet nodig hebben.

Een voorbeeld: de laatste maanden kijkt mijn dochter niet vrolijk. Integendeel, ze is vaak somber. Soms zie je als moeder overal leeuwen en beren, maar in veel gevallen voel je haarfijn aan dat er iets niet helemaal lekker zit bij een van je kinderen. Bij haar is het misschien omdat ze net op school zit. Ze zal wel wat eerder naar bed moeten. Haar grote broer doet ook zo negatief tegen haar, dus laten we haar veel complimentjes geven als tegengas. We moeten haar misschien meer knuffelen. Maar ze blijft huilen en jammer. Heel, heel erg veel. Om niks, als je het mij vraagt. Het maakt me wanhopig. Ze hoort me ook niet meer als ze zo schreeuwt of huilt of gewoon jammert. Ik dring niet meer tot haar door. Uiteindelijk loop ik weg om de neiging haar door elkaar te rammelen te bedwingen. Ik voel me onmachtig en dat is een heel vervelend gevoel. Ook al houdt het gejammer op dat moment wel weer op, het volgende obstakel kan direct weer voor een nieuwe bui zorgen.

Symptoomgedrag

Op mijn opleiding tot relatie- en gezinstherapeut leer ik over symptomen. Het gedrag dat je ziet, heeft vaak een dieperliggende oorzaak. Het is niet wat het lijkt, zou je kunnen zeggen. Mijn man en ik praten veel over onze dochter en we maakten ons laatst wel wat zorgen. We vroegen ons af wat er zou gebeuren als we haar gedrag als symptoom zouden durven zien. Dan moeten we dat gejammer dus verdragen? Verder durven kijken? Haar gedrag is vaak behoorlijk dramatisch en je moet wel goed gek zijn om daar serieus op in te gaan. Maar wat als het een manier voor haar is om te krijgen wat ze nodig heeft? De vraag daarna was dan ook:  geven we haar eigenlijk wel wat ze nodig heeft?

Het antwoord is nee. Ik schaam me er wel een beetje voor. Ben je thuisblijfmoeder geworden, en kun je ze nog niet geven wat ze nodig hebben. Het gekke is dat de drukte van je leven helemaal niet alleen in je werk zit. Het zit in de prioriteiten die je stelt in alles wat er moet gebeuren of waarvan je slechts zou willen dat het gebeurt.

Wat ik doe

Ik ben teveel met mijzelf bezig en ik denk dat ik daarin niet de enige ouder ben van tegenwoordig. Vooral met die stomme smartphone. Ik haat dat ding eigenlijk. Tijdens het ontbijt even mijn mail lezen, terwijl de kinderen iets aan me vragen reageren op een whatsapp, en zo de hele dag door. Ook dat is een symptoom, realiseer ik me. Van leegte, van verveling en van niet tevreden zijn. Maar de angst om nog minder dan nu een sociaal leven te hebben omdat ik geen smartphone meer heb, schrikt me af. Dan val ik buiten de whatsappgroep en ben ik geen vrienden meer met mijn vrienden (?) op facebook. Terwijl ik dit schrijf, baal ik van mijzelf. Wat ik wil is vrijheid en niet afhankelijk zijn van sociale media, internet en bereikbaarheid. Maar wat ik doe?

Daarnaast zit ik graag aan de telefoon met mijn moeder. Of ik vind dat de badkamer nu schoon moet, want anders moet ik dat vanavond doen en dan hang ik liever op de bank. De rekeningen moeten nu echt betaald, dus laat mama dit nou even afmaken en ga lief zelf spelen. Ik voel me onrustig en irriteer me aan de kinderen. Wat doe ik? Ik ga de keukenkastjes schoonmaken. Alsof ik dan een goede reden heb om geen tijd met ze door te brengen. Het klinkt wel heel naar als ik het zo zeg dus ik hoop maar dat jij er wat van herkent. Ik zoek blijkbaar naar een reden om niks met ze te hoeven. De grap is dat dit ook een symptoom is, het is vluchtgedrag en een manier om mijzelf staande te houden in de huidige situatie. Ik ben al lang bezig met dit symptoom. Ik zoek naar meer tijd voor mijzelf (en het te weinig nemen, maar dat is een andere blog waard) zodat ik maar even alleen ben. Ik bestrijd het symptoom en niet het ‘probleem’. Want ook al is het goed om te zoeken naar me-time, het is niet het enige dat er moet gebeuren.

Het probleem is eigenlijk dat ik moeite heb met bepaald te worden, mijn vrijheid van keuze kwijt te zijn. Wil je me zien sputteren als een verroeste auto? Zet me dan onverwachts voor het blok. Gegarandeerd succes! (zelfs als dat blok helemaal niet zo vervelend is)

Door het thuisblijfmoederschap voel ik me soms een sloofje of een slaafje, van huishouden, de kinderen en alles wat er moet gebeuren. En ik voel me daardoor slachtoffer. Dus verzet ik me en neem ik afstand. Waardoor er nog dringender (dramatischer) een beroep op me wordt gedaan. Een negatieve spiraal.

Die vriendin zat laatst tijdens een kampeerweekend tussen haar kinderen in een tijdschrift te bladeren, op de grond in de tent. Het zag er heel gezellig uit. De kinderen zaten te lezen of te kleuren en mijn kinderen verlieten de tent om zich bij deze gezelligheid te voegen. Ik had het met haar over mijn onvrede, hoewel het een vluchtig gesprek was. Dat zij wel leuke dingen doen met hun kinderen, dat ik haar vaak zie voorlezen, dat ze rustig in haar oude kloffie door het huis loopt en de kinderen helpt met waar ze mee bezig zijn. Ze brengt de kinderen één voor één naar bed en leest ze hun eigen boekje voor. “Maar jij doet toch andere dingen met je kinderen?” zei ze nog. Ik kon eerlijk gezegd vrij weinig bedenken. En daar schrok ik van! Dat gesprek heeft iets in beweging gezet. Gelukkig.

Wat ik wil (en nu ook doe)

Ik wil meer tijd met mijn kinderen doorbrengen. Niet alleen door niet te werken, maar door een betrokken, aanwezige moeder te zijn (die ondertussen zoekt naar de balans met het alleen-zijn natuurlijk). Als ik mijn ‘probleem’ wil aanpakken, moet ik niet (alleen) iets met de symptomen doen. Ik wil de regie hebben om me goed te voelen. Dus ik heb besloten om mijn kinderen een stapje voor te zijn. Ze gewoon ruimschoots te geven wat ze nodig hebben, voordat we in de spiraal terechtkomen van (negatieve) aandacht vragen. En het werkt! Het is leuk! Het is bevrijdend! Ook voor mij. ;-)

Mijn dochter kan nog steeds wel jammeren, maar nu ga ik op mijn hurken bij haar zitten en luister ernaar. Ik knuffel haar en probeer haar op te vrolijken. Ze voelt zich gehoord en draait snel weer bij. Ik was bang dat haar symptoomgedrag erger zou worden als ik er aandacht aan besteedde, maar niets is minder waar dan dat!

Mijn man en ik hebben afgesproken dat we meer tijd gaan nemen om de kinderen naar bed te brengen. We hebben leuke boeken uit de bieb gehaald en lezen elke avond voor. Mijn dochter vindt het ook leuk om samen wat te zingen of te kletsen. En te knuffelen. Mijn oudste zoon van 7 geniet van spannende verhalen over piraten of draken. En de jongste heeft ook heel wat te vertellen, al komt het niet verder dan dierengeluidjes en slaapliedjes, terwijl we lekker knuffelen. Maar hij straalt en ziet er zo ontspannen uit. Heerlijk om te zien! Alledrie genieten ze van deze tijd voor hen alleen.

Overdag een leeg momentje? Dan ga ik voorlezen in plaats van uitruimen. Een uurtje over? Even met de jongste naar de kinderboerderij. Laatst was het opblijfavond en toen hebben we samen pizza gemaakt. En daarna met z’n allen onder een dekentje een film kijken. Verder probeer ik onverdeelde aandacht te hebben voor mijn meisje die ineens zonder zijwieltjes wil en kan fietsen. Of voor de soms warrige verhalen van de oudste, die duidelijker worden naarmate hij voelt dat ik er de tijd voor neem. Ik zit op de grond en bouw samen met mijn jongste zoontje een trein. Ja, ik zit liever op de bank en ja, ik moet steeds weer een knop omzetten om helemaal voor hen te kiezen. Maar die knop weet ik steeds makkelijker te vinden. Ik wil er 100% voor hen zijn en soms even 100% niet. Maar dat alles met halve aandacht doen, maakt dat ik geen voldoening vond.

Ik had mijn vertrouwde gevoel van weerstand en verzet verwacht toen ik over deze drempel stapte, maar het tegendeel is waar: ik geniet weer van ze! Dit zijn de leuke momenten, waardoor ik weer geniet van wie ze zijn en wat ze bezighoudt. Ik merk ook dat ik daardoor op moeilijkere momenten geduldiger ben en liefdevoller kan reageren. We zijn weer in balans en dan kunnen we blijkbaar ook beter tegen dat soort stootjes of dramatisch gejammer.

Heb ik dan wel tijd om zo’n lange blog te schrijven, zul je denken. Ik geef toe dat het moeilijk was, haha, maar ik heb het volgende gekozen: eerst met mijn mannetje met de auto’s spelen en pas als hij op bed ligt de laptop openen. En nu moet ik gaan uitruimen, want dat heb ik dus ook nog niet gedaan…

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Reacties

  1. Femke

    Als thuisblijf moeder van 4 jonge kinderen getrouwd met een parttime werkende man, vond ii je blog heel leuk en herkenbaar om te lezen.
    Je laatste post is bijna een jaar geleden, ik vraag me af hoe het met je gaat en waarom je bent gestopt.

  2. lin

    Goede morge. Heb een beetje rond genuffeld op je blog. Leuk gedaan en herkenbaar. Ik sta op het punt een nieuwe weg in te slaan….mijn man en ik wilde graag nog een derde kindje maar dat zou betekenen dat ik mijn baan in de zorg op moet zeggen. Ik had het naar mijn zin daar maar de zorg is veranderd is veel administratie bij gekomen. De aandacht voor de persoon is weg. Ik merkte dat het niet meer aansloot bij mijn eigen.werkwijzen. maar het geke is dat ik ook een soort rouwproces door moest. Wat ik nu verdien en de dagen krijg ik nooit meer heb hard voor moetenwwerken om de opleiding te halen. Heb lang getwijfeld over een derde daarom. En de achter ligende gedachten kan ik het wel aan. Vind twee kinderen al pittig nu in de leeftijd van 3 bijna 4 en 1 bijna 2. Ik heb samen met mijn man een boerij. We zijn alle dagen druk maar maken wel tijd voor het gezin. Wil net als jij ook meer rust en meer genieten. Lees graag over hoe het is om een derde te hebben. Veel liefs bedankt voor je inspiratie. Lin

    • Elkedagmama.nl

      Hoi Lin, dankjewel voor je reactie. Een derde kindje is naar mijn ervaring heel druk maar ook heel bijzonder. We zijn echt een gezin en genieten van elkaar. Ik voel me zo rijk!

      Ik hoop dat je je keuze voor nog een kindje niet laat afhangen van dat je iets met je opleiding zou moeten doen. Je hebt je ontwikkeld en dat gooi je heus niet weg door een periode meer beschikbaar voor je kinderen te zijn. En de keuze voor een kindje: zoiets moois en liefdevols tegenover dat je carrière zou moeten maken? En welke rol speelt wat andere mensen van je vinden? Of de angst voor de toekomst? Misschien goed om jezelf daar ook op te bevragen. Bij mij speelde (en speelt) dat ook altijd een veel te grote rol. Zo wil ik helemaal niet leven. Je weet toch niet wat de toekomst brengt.

      Zodra mijn kinderen allemaal op de basisschool zitten ga ik denk ik ook wel weer werken, lekker onder schooltijd. Of ”s avonds. Er zijn heel veel moeders die dat doen! Dus je keuze bepaalt niet de rest van je toekomst. De vraag is ook wat jij met je leven wilt doen, hoe jij dat wilt invullen. Voor mij is het dat mijn kinderen me de grootste vreugde geven en dat ik hen op de eerste plaats wil zetten, boven mijn carrière. Maar misschien ervaar jij dat heel anders.

      Dat rouwproces herken ik wel. Het wordt bij mij steeds minder. Soms baal ik ervan dat we niet makkelijk uit eten kunnen of een wat duurder cadeautje kunnen geven, maar wat ik ervoor terug heb gekregen is me veel meer waard: rust en ruimte in mijn hoofd. En dat merk ik aan de kinderen. En overigens ook aan mijn man! Voor hem is het leven ook overzichtelijker geworden.

      Ik hoop dat jullie samen tot een mooie beslissing komen. Veel wijsheid gewenst!

  3. Ik vind het knap hoe je dit zo open en eerlijk schrijft.
    Het is ook absoluut herkenbaar hoor.
    Ik kan intens genieten van al die momentjes van de kids maar soms heb ik ook
    de energie niet om ‘actief’ bezig te zijn en verschuil ik mij ook onder allerlei werk.
    Ik vind het ook gewoon lastig om mijn eigen planning los te laten.
    Als merk ik soms dat het beter gaat nu de jongste ook naar school is.
    Overdag krijg ik meer tijd voor mijn eigen dingen en kan er na schooltijd meer voor hen zijn.

  4. Heel herkenbaar dit! Af en toe nee zeggen is niks mis mee, want dan leert het kind ook op zijn of haar beurt wachten, maar aandacht blijft toch heel belangrijk.
    Ik voelde het ook zo en raakte er erg van in de war. Uiteindelijk heb ik het opgelost door een aantal uur te gaan werken op zaterdag als mijn man thuis was. (Of sporten kan ook, in ieder geval iets zonder kinderen) Dat vond ik heerlijk, even eruit en weer een beetje zijn wie je was voordat je opgeslokt werd. En naarmate ze groter worden kan je je eigen activiteiten dan ook weer uitbreiden.
    Maar vergeet niet te genieten inderdaad want hoe cliché ook; de tijd gaat zoooo snel en ze zijn zo groot.
    Mooi dat je zo hebt kunnen schakelen!
    Groetjes

  5. Femke

    Heel herkenbaar geschreven vooral het stukje over de telefoon.
    Ookal werk je of blijf je fulltime thuis kinderen opvoeden blijft iets pittigs haha.
    Maar ik merk altijd wel door gewoon leuke dingen met ze te doen (speeltuin, mee helpen met de LEGO etc) ze ook een stuk rustiger zijn. Ik word er zelf ook relaxed door, kan meer van ze hebben.
    maar soms wil ik ook nog zoveel.. Wil even snel wat opzoeken, even snel wat betalen en ga zo maar door. Die balans erin vinden vind ik zelf erg lastig.

  6. Heidi

    Respect Willeke dat je je zo kwetsbaar opstelt. Bijzonder om te lezen dat het niet met werken of thuisblijven te maken heeft, maar met onverdeelde aandacht. Ik herken dat heel erg van mijn laatste verlofperiode waarin ik een functie opzette en van onze dochter wilde genieten. Je hebt het idee altijd bezig te zijn en toch geeft het geen voldoening. 100% iets anders en vervolgens weer 100% gezin is echt fijn. Lekker idee dat jij die modus ook weer te pakken hebt ;). Nu je het juiste knopje hebt gevonden, wil je het werken misschien ook weer oppakken? Hahahaha

  7. Marielle

    Goed verwoord. Ik herken het en merk ook dat er juist meer ruimte voor jezelf komt als je 100% aandacht hebt gegeven. Dan kan je kind daar ook even op ‘teren’ en ook beter even zelf spelen. En wat een genot als je samen een leuk moment deelt. (Heb ik ook geleerd door de drempel over te stappen van verven, binnen met zand, klei, ofwel gegarandeerde schoonmaak nadien te accepteren)

  8. kimberley

    haha, heel herkenbaar, goed dat je de knop weer omdraait, we hebben soms zo’n momentje nodig waarin we weer denken, waar waren we ook alweer mee bezig? Het slob komt er zo snel in. Ik heb dat ook hoor. Ik ga straks maar eens met de jongste met de lego spelen ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *